Życie Jako Surrealistyczna Alegoria Wieczności




6 czerwca 2008 roku (piątek) o godz. 17.30 w Galerii 1 na KUL-u (Gmach Główny, II p.) odbędzie się wernisaż Krzysztofa Jankowskiego pt. „Życie jako surrealistyczna alegoria wieczności”. Wystawę rzeźby oglądać można do 13 czerwca 2008 roku w godzinach 11-16

Krzysztof Jankowski urodził się 17 września 1983 roku w Lubartowie. Jest studentem IV roku filozofii na UMCS. W 2006 roku miał wystawę indywidualną w ramach zjazdu teoretyków sztuki na UMCS. W 2007 roku brał udział w projekcie pt. „Życie biblioteki”, który odbył się na wydziale Filozofii i Socjologii UMCS. Artysta swoje rzeźby prezentuje również w lubelskich, warszawskich i szczecińskich galeriach.

Na ekspozycji „Życie jako surrealistyczna alegoria wieczności” zaprezentowanych zostanie 13 dzieł rzeźbiarza. Wykonane zostały one w technice na wosk tracony, głównie z brązu i kamienia. Tematyka rzeźb odnosi do problematyki egzystencjalnej, niekiedy stanowi też nawiązanie do literatury i sztuki.

Rzeźby Krzysztofa Jankowskiego inspirowane są twórczością Salvadora Dali’ego, Alberto Giacometti’ego oraz sztuką etruską. Stanowią próbę ukazania subiektywnej rzeczywistości, bez narzucania czegokolwiek widzowi. Choć artysta tworzy dla siebie, opinia drugiego człowieka nie jest dla niego bez znaczenia: „Chcę też słyszeć ludzi. Wiedzieć, co widzą w moich pracach. Stać obok nich i słuchać- tak, żeby oni nie wiedzieli, że to ja.”

Rzeźby cechuje delikatność formy, lekkość, drobiazgowość. Czas, niczym klatka fotograficzna, zdaje się być zatrzymany w najmniej oczekiwanym momencie. Są pełne emocji, uczuć, zdają się żyć własnym życiem. Bytują w odrealnionym, surrealistycznym świecie- miejscu wiecznym, nieprzemijalnym. Przyciągają wzrok, fascynują, zastanawiają. Czasami niepokoją. Urzekając, przenoszą w magiczny świat baśni.

Niebagatelny wpływ na twórczość Krzysztofa Jankowskiego ma studiowanie filozofii.
Dla artysty jest to poszukiwanie odpowiedzi na rodzące się pytania, pytania nękające ludzkość od zarania dziejów: o sens, cel, byt... Pytany o związek filozofii z jego rzeźbami odpowiada: „W końcu wyglądają tak, a nie inaczej i tak, a nie inaczej się nazywają”.


Agnieszka Cieślak