W lesie


Niepokój zawiesiłam na gałęzi,
a serce,
jakby jaskółkę z uwięzi,
puściłam wolno, śpiewem płucząc gardło,
aby do słońca dotarło.

Cisza jest moim winem,
dzień jest moim kielichem.
Od mego wczoraj, pokrytego pyłem,
tysiącem płotów się odgrodziłam.

Czegóz mi więcej trzeba
od jeziora - błękitnego oka,
od stogów siana na łagodnych stokach,
od oceanu zielonej trawy,
od wędrownika - drogi w piachu,
od nieba - mojego dachu ?

Czegóż mi trzeba więcej
od porankowej mowy pisklęcej,
od konwalijnej wiosennej woni
i od wietrzyka, co lekko wionie,
od skłębionego na mchu zamętu,
od gwizdów dalekiego okrętu?

Lecz każdy dźwięk, co tu dociera w głuszy,
Wyostrza oczy moje i uszy.
Słuch ciszę chłonie i czeka,
czy nie dosłyszy kroku człowieka.
Wzrok w cieniu krzaka czy buka
ludzkiej postaci szuka.



Przełożył
Leopold Lewin