Zafascynował mnie wiersz Z. Herberta "Do Marka Aurelego" - czytany po raz kolejny,po przerwie w Herbertowych lekturach. Zabrakło mi środków fotograficznych,więc wykonałem szkic do fotografii,choć rysownik ze mnie skromny. Wiersz mówi o przeczuciu upadku Cesarstwa Rzymskiego,ale można doszukiwać się tam również bezradności wobec totalitaryzmów XX w. Marek siedzi przy książce, czerwona poświata ma symbolizować np. krwawe czasy hitlerowskie,stalinowskie czy okresy barbarzyńskich najazdów na Rzym...Na stronicy cień miecza. Strach i bezradność M. A. "Dobranoc Marku lampę zgaś / i zamknij książkę Już nad głową / wznosi się srebrne larum gwiazd (...) to barbarzyński okrzyk trwogi / którego nie zna twa łacina (...) to przypływ Zburzy twe litery (...) więc lepiej Marku spokój zdejm / i ponad ciemność podaj rękę (...) i twoja wielkość zbyt ogromna / i mój bezradny Marku płacz"