W ubiegłym roku razem z moim kolegą Rafałem (którego co starsi digartowicze mogą pamiętać pod nickami Astor Luyor albo Frutarian) robiliśmy reklamowy gadżet dla pewnej wchodzącej na polski rynek zagranicznej firmy zajmującej się wstawianiem sztucznych zębów, na zlecenie pewnej warszawskiej agencji reklamowej. Gadżet miał być* broszurką - pastiszem starych magazynów z literaturą pulpową typu "Amazing Stories"; Rafał zajął się stroną literacką, a ja, rzecz jasna, graficzną.
Niniejszy obrazek stanowił ilustrację tytułową do obłędnego opowiadania noir o zębie-saksofoniście, który dorabia sobie jako prywatny detektyw, nieoczekiwanie wplątanym w zbrodniczy spisek zorganizowany przez szajkę bardzo niefajnych bakterii pod wodzą Majora Streptococusa.
Alexander Fangman to pseudo Rafała (na użytek tej publikacji wymyśliliśmy sobie od groma fajnych aliasów o stomatologicznej proweniencji. Mój porte-parole ilustrujący tę nowelkę nazywał się Frank Molar )

[*Miał być, a nie jest, bo zarówno agencja reklamowa jak i firma od implantów okazały się głupimi, kłamliwymi lujami i koniec końców gotowy projekt wylądował w szufladzie, albo zgoła w koszu. So it goes. Nawiasem mówiąc, nadal nie dostaliśmy większości kasy za nasz twórczy trud i już raczej nie dostaniemy, ale to osobna historia.]