Czerwona Róża, wyraz lęku przed upływem czasu, wydobycie mitu z samego dna rzeczywistości. Mitu, który się urzeczywistnia i zarazem pryska - w konfrontacji z silniejszym a przecież zupełnie nie istotnym atakiem codzienności, tak bardzo małostkowej i pospolitej.

Róża zabarwia i oświetla porywającym, błękitnym fioletem noc, znudzoną pochodem dogorywającej czerni epokę, która nie zaznała dotąd wielkości.
Aż w końcu... akcentuje zepchniętą na margines czasu doniosłość ułamkowej chwili, w której mit ma szansę istnieć, spełniając się w tym świecie. Staje się symbolem i zarazem uosobieniem całej swej subtelnej świeżości, poprzez którą manifestuje wyrastającą ponad wszystko siłę kontrastującej jasności.
Jej różaną czerwień dostrzegają tylko nieliczni, na nich to ona działa i na nich jej tajemniczość zstąpiła w postaci słodkiego głosu, nieznanego dotąd światu, spokojnego śpiewu, wśród hałaśliwej pospolitości i ciemnoty.

W tej historii czas już nic nie zmieni.