Dawno nie odczuwałam tak silnej potrzeby
przytulenia się do kogoś (nie byle kogo), i nie ma tutaj najmniejszego
znaczenia to, że przyszła jesień, szarość i niska temperatura za oknem.
Chciałabym moc posiedzieć nocą z kimś na bakonie mojego 11 piętra
otulona po czubek nosa kocem i zachwycać się widokiem iskrzących
się światełek, tego zapłakanego deszczem miasta.
Móc zapomnieć się na chwilkę, śmiać się do rozpuku popijając
kolejny kieliszek wina nie zważając na to, że pewnie po kolejnym
palnę coś głupiego.
Czasami po prostu świadomość tego, że jest ktoś obok
jest ważniejsza i sprawia więcej radości, niż sam dotyk.
Choć nie będę oszukiwała samej siebie, i powiem, że tego też
mi cholernie brakuje..