czuję. więc jestem.
~Agathos | 10.01.2010 @12:13:06

czuję. więc jestem.

działproza / publicystyczna rozmiar x px tagi

wejść na tę stronę389 powiększeń lub ściągnięć126 ulubione0 satysfakcja90%

refleksyjnie... o spektaklu:

"N i e n a s y c e n i e"

http://www.ptt-poznan.pl/stronyi/776.php

http://www.ptt-poznan.pl/stronyi/783.php

Koncepcja artystyczna i choreografia: Paweł Matyasik
Współtworzą i tańczą: Małgorzata Mielech i Zofia Jakubiec
Scenografia i kostiumy: Paweł Matyasik, Zofia Jakubiec
Muzyka: Archiwum Fluxus, Archive

http://www.youtube.com/watch?v=Q_k-9wztWc0

"Nienasycenie istnieniem samym, nienasycenie pierwotne" (Witkacy)

komentarze

Aby dodać komentarz musisz się zalogować.

Jeśli nie masz jeszcze konta w digarcie, załóż je lub zaloguj się Facebookiem!

~KrukaDegdy rewelacja 11.02.2010 @12:50:00

Dzięki Tobie zaczęłam spoglądać, na razie powoli, na coraz większa przestrzeń wokół siebie. Dzięki

_______
http://www.tram-face.blog.onet.pl Pan Blog Koszulkowy
http://kolczyki-dla-ciebie.blogspot.com/ - Kolczykofilce

-gaiaart rewelacja 12.01.2010 @19:50:46

super

~DRAHMA rewelacja 11.01.2010 @05:24:20

bez ostatniego słowa --bo to oczywistość -oczywista

~anioly rewelacja 10.01.2010 @21:02:21

Między ciszą a milczeniem płyną potoki słów. Nie powstrzymasz rzeki, by przestała płynąć. Możesz zmienić jej bieg, uformować nowe dopływy życiodajnych i delty pragnień... lecz nie powstrzymasz wody... Może przynieść Ci życie lub wyznaczyć jego brzeg...

Czymże jest życie, jeśli nie bezustannym dialogiem? Rozmową z sobą samym, z drugim człowiekiem, z widmem śmierci i znakami mijającego czasu... Czymże jest, jeśli nie stawaniem się, odnajdywaniem we własnym wnętrzu świadomości pojmowania 'rzeczy świata tego'...

Spójrz, jak jaśnieje promień słońca, który dopiero nadejdzie. Znasz go, widziałaś już. I wiesz, że przyjdzie jeszcze cieplejszy; taki, który strawi - niczym ogień - największy ból i niespełnione pragnienia. Który wytrawi jak kwas zaśniedziały kruszec spoczywający w niewłaściwych dłoniach...

.

Dokąd odeszły: biel i czerń? Gdzie udały się dźwięki kołyszące do snu? I te, które wciąż swoim łaknieniem przypominają melodię z najgłębszego snu; o nienasyceniu?...

.

<italic>
Świetny tekst, Agato. Własną wyobraźnią mogę sobie tylko stworzyć wieczór wypełniony tańcem, który przywołują fotografie.

"Ona jest perłą..."