Tych ruin nie odbudujemy,
nawet we dwoje nie mamy tyle sił,
zapomnij, nie wracaj tu już,
to miejsce pełne wspomnień grozi wciąż nam,
i wytyka palcem błędy.
Nie jestem zdolny by kochać,
tym bardziej nienawidzić.
Zniknij z mojego życia,
nie zejdę z wyznaczonej drogi.
Może będę kamieniem,
twardym, obojętnym lecz nie zranię Cię.

ściany zachowały szepty,
lecz odpadła farba uczuć,
teraz słowa są zbyt ostre,
szare niczym pochmurny wieczór.
Ten komin z płomieniem namiętności zgasł,
tylko zgliszcza i duszący pył.

Okna na wolność, zamknięte...