kiedy tworzę nic się nie liczy. zatapiam się w świetle i widzę już tylko ten świat, który sobie wyobraziłam spoglądając przez wizjer aparatu. na co dzień studiuję. fotografuję nie od święta, ale w dni powszednie od ósmej do dwudziestej drugiej, ale i tak uważane jest to za wątek poboczny, gdy w mojej głowi stanowi główny. zwłaszcza w te noce bezsenne, kiedy obmyślam nowe stylizacje, makijaże i kadry. kiedy podpierając oczy zapałkami, zamieniam miejscami kolory. kocham to, co robię. robię to, co kocham. chciałabym, żeby to wystarczało.