Drzewo mój Ty przyjacielu...
Gdy brak mi tchu... dodajesz mi tlenu,
Gdy brak mi cienia... osłaniasz swym ciałem,
Gdy moknę... okrywasz swym płaszczem,
Gdym niespokojny... zaszumisz spokojnie,
Gdym zziębnięty... zamieniasz się w popioły.
Drzewo mój Ty przyjacielu...

*********************************************************
*********************************************************

Marny ze mnie wierszokleta...
To moja pierwsza oda do... Drzewa (i zarazem pierwsza do czegokolwiek...).
Dlaczego właśnie drzewo?...
Znam takie miejsce, gdzie każda wolna przestrzeń została przekształcona w pole (pole zwyczajne), pole golfowe (czyli niezwyczajne), plac zabaw lub pod zabudowę (z przydomowym trawnikiem, nad którym ktoś niemal codziennie znęca się kosiarką), lub ewentalnie jest naturalnym terenem górzystym . Cały okoliczny drzewostan można policzyć niemal na palcach obu rąk, gdy zaś “spotkają” się dwa drzewa w jednym miejscu to mówi się, że jest to “LAS” a żeby zobaczyć coś co w naszej polskiej definicji rzeczywiście jest lasem trzeba zrobić niezłą wyprawę (uwaga niekiedy wstęp płatny).

Więc dziś tak wcale nie banalnie... Drzewo.