Dobrze wiem jak to jest, gdy coś się czuje,
Bo rozum wtedy nic nie pojmuje,
To tak jakby w jednej były dwie osoby,
Jedna dla ogłupienia, druga dla ozdoby.
I choć wyjaśnić nic tu nie mogę,
Jak iść i którą wybrać drogę,
To czucie i tak nigdy się nie zmienia,
I kręci się tak długo, że do obrzydzenia…
Irytujący stan zachwianej równowagi,
Chciałoby się, lecz brak odwagi,
W końcu zadaję sobie pytanie,
Ile żyć można w tym bałaganie?
Najwyższy czas na małą ucieczkę,
By odłożyć jedno z tych dwóch na półeczkę,
Niech na niej ostanie, niech na niej poczeka
- A co, jeśli nie?
Niestety, nie ma na to mądrego człowieka…

_moje_