Przeklęta cisza. Gęstniejący mrok za jego plecami zdawał się dusić powietrze. Wyrywać z piersi dogorywających świec ostatnie tchnienia. A gdy liche płomienie, ledwo co wyrastające ponad blat stolika, gasły – zabierał je popiół. I tak jak płonące liście, rozrzucał po całym domu, pełnym gniewu i przejmującego żalu. W niczym nie przypomina to słońca ani żadnej namiastki dobra. Wszystko to zostało skrzętnie ukryte przed oczami, tak aby nikt nigdy nie mógł powiedzieć, że przestał się bać... Wśród przeklętej ciszy, gdy gęstniejący mrok dusił powietrze, czerwonawe promienie osiadły na jego dłoniach, tuż obok zaszklonych oczu. Światłość zamigotała na moment, kiedy mały ptak usiadł na parapecie, po drugiej stronie okna. Przycisnął skrzydła do boku i zamarł w bezruchu. Każde kłamstwo jest marzeniem przyłapanym na gorącym uczynku... więc leć. Możesz iść, do samego nieba... Jeśli tylko chcesz, droga jest twoja. Wybieraj, bowiem przed tobą ścielą się dni, w których nigdy więcej nie poczujesz trwogi. Więc leć... jak latawiec. Możesz iść... Ptak zerwał się i poszybował ku dachom, coraz mocniej zagłębiającym się w cieniu. Czy to już?