kobiety taskające prostokątne lustro sfotografowałem parę lat wstecz
listopadowe popołudnie
nie dopuszczając sprzeciwu,
gdzieś w głębi czułem, że oto właśnie niosą moje życie doczesne
że zierkadło niczego już nie odbija i niczego już nie odbije
schowałem się tam, wkradłem się w łaski posępnych – kamuflaż, uchylenie chłodu
nie mam takiej wartości jak przed momentem,
poza tym porzuciłem wrzosowiska i sny koszmarne
na wschodzie moment trwa tysiące lat
widzę wschód i wiem
w tamto listopadowe popołudnie
odłamki promieni w naszych twarzach
zjedzony przez aparat, a moje ostatnie słowa to
czysty automatyzm psychiczny
te panie taskające lustro,
czerpiące stosowne zyski z pomadek
czas daje dużo możliwości nieporozumień