Zaloguj się przez Facebooka! Zarejestruj się!

Głód
fotografia  |  fotomontaż


Przejeżdżają przez nasze dzielnice, nie widzą na drogach takich jak ja
Ten kto nie ma szczęścia po prostu ginie pod kołami pędzących samochodów.
Ich oczy są ślepe na nasze nieszczęście, na nasz ból, skrajna nędzę i głód.
O tak ciągły głód.
Nędza, upokorzenie i prymitywne instynkty, o to co rządzi w takich dzielnicach jak ta. Kiedy przestałeś być człowiekiem stajesz się czymś obcym, czymś co chce tylko przeżyć za wszelka ceną ,zaspokoić głód.
O tak ciągły głód.
Wszyscy w tej przeklętej dzielnicy byli kiedyś zwykłymi ludźmi, prezesami banków, kierowcami, dumnymi ojcami i kichającymi matkami. Jak ja mieli swoje marzenia i plany, lęki i obawy.
A teraz błąkają się po zrujnowanych budynkach i brudnych ulicach, obdarte strzępy ludzkiej powłoki, szukając jedzenia by zaspokoić głód.
O tak ciągły głód.
O tym, że jestem chory dowiedziałem się pewnego lipcowego słonecznego poranka. To wtedy poczułem głód, zobaczyłem swoją rodzinę przy stole, całym swoim ciałem poczułem ich tętniące żyły pełne krwi. Reszty nie pamiętam czerwona mgła i krzyki przesłoniły mi obraz i pamięć.
Cztery dni po tym mnie złapano, a ja ciągle czułem ten przenikliwy głód.
O tak ciągły głód.
Jesteśmy samotni i chorzy.
A oni?
Oni sa zdrowi, oni mówią o nas po prostu zombie.





komentarze
Aby dodać komentarz musisz się zalogować.

Jeśli nie masz jeszcze konta w digarcie, załóż je lub zaloguj się Facebookiem!
 
Zaloguj się przez Facebooka! Załóż konto w digart.pl Zaloguj się do digart.pl
© 2001-2017 Grupa Onet.pl SA - digart.pl v.6
RSS Wszelkie materiały i wypowiedzi zamieszczone w serwisie należą do ich autorów. Grupa Onet.pl S.A. i zespół digart.pl nie odpowiadają za ich treść.
strona główna | regulamin | zasady korzystania | faq | załoga | RSS | reklama | kontakt