Znam każdą bliznę na jego ciele, każdy por skóry, każdy zakamarek jego cielesności. O nim jednak wiem niewiele. Zmienia kształt jak chmury, wymyka mi się z rąk jak sen.
Próbując go uchwycić biegam w bezładzie otwierając szeroko usta i oczy, rozczapierzając palce i wymachując rękami. Znika. Lecz pojawia się zawsze kiedy zrezygnowana zaprzestaję poszukiwań, kiedy przystaje na moment zmęczona gonitwą, dysząc jak zziajany pies.
Zresztą, czym jestem dla niego?
Pojawia się, lekko muska mnie dłońmi, odwracam głowę i podnoszę oczy, a on całuje mnie szybko lecz namiętnie, jakby w tej jednej chwili chciał zmieścić wszystkie długie godziny bez niego. Zanim otworzę oczy rozpłynie się już jak poranna mgła, zostawiając swój zapach w powietrzu.

15.10.2003.
autobus wiozący mnie z Legionowa
na zajęcia z psychologii pamięci, niestety.

Para mi sueño y mi pesadilla,
para mi Lobo Feroz su Caperucita