Zaloguj się przez Facebooka! Zarejestruj się!

Pokonać siebie egoistę
poezja  |  formy klasyczne


Krzyczę i wołam w ciszy
niech mnie ktoś usłyszy.
Lęk jak czarny potwór zżera moją głębię od środka.
Czy kiedyś go zwyciężę,
a to tajemnica słodka.
Trzyma kruchą istotę w swoich objęciach ostrymi pazurami
staram się z nim zmagać,
iść swoimi śladami.
Zmierzam do celu ścieżką przepaści,
on mój żar namiętności gasi.
Wspinam się na szczyty wytrzymałości,
a ten Wielki Krytyk nie ma dla mnie litości.
Próbuję zbliżyć się do ludzi
mojego ducha pomocy dla nich obudzić.
Jednakże zaufanie i serdeczność ilustruję jako zamglone
ich kontury przepełnione są chłodem
moje myśli szalone
cała moja postać otoczona lodem.
Czuję jak tonę w jeziorze zapomnienia.
Świat przemieniam w magiczną bramę czasu i przestrzeni
moja racjonalność w zaczarowany krąg się zmienia
mam świadomość, że moja nadzieja się zazieleni.




komentarze
Aby dodać komentarz musisz się zalogować.

Jeśli nie masz jeszcze konta w digarcie, załóż je lub zaloguj się Facebookiem!
 
Zaloguj się przez Facebooka! Załóż konto w digart.pl Zaloguj się do digart.pl
~childrenka Podoba mi się    10.01.2017 @08:47:56
© 2001-2017 Grupa Onet.pl SA - digart.pl v.6
RSS Wszelkie materiały i wypowiedzi zamieszczone w serwisie należą do ich autorów. Grupa Onet.pl S.A. i zespół digart.pl nie odpowiadają za ich treść.
strona główna | regulamin | zasady korzystania | faq | załoga | RSS | reklama | kontakt