chrzęst ognia | zoom

chrzęst ognia
!janurz | poezja / formy klasyczne

chrzęst ognia

Ciężka wilgoć ziemi przecierała nam oczy
z resztek snu. Zapach zimy wywietrzał
w jeszcze zimnym powietrzu już wisiał żar
nad dachami dzień gęstniał powoli

ale cierpliwie chłód zaczynał brzmieć
upartym żuciem koni, upartym życiem
myszy kotów i naszym. pod grzywami
zgrabiałe dłonie znajdowały ciepło

i chyba cos jeszcze. w tym świetle
wszystko było na tyle prawdziwe
że nie dało się w to uwierzyć

i tak traciłem wiarę w parę z chrap, szorstkość
sierści,półksiężyce białek, w jedyną prawdę,
jaką mogłem znaleźć, w jedyną prawdę
jaka może być.